„Dowództwo przypomina sobie o żołnierzach tylko wtedy, kiedy nas kładą setkami. Po jakimś kolejnym szturmie zawsze ustawiają nas na placu i gadają, jacy z nas bohaterowie. A potem przez dwa albo trzy dni dają normalne jedzenie. Potem znów zaczyna się niedogotowana sieczka bez smaku na śniadanie i wpierdol na obiad.”  A. Babczenko, „Rosjanin w Czeczenii. Dziesięć Kawałków o Wojnie”